Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

 
  ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΟΥΡΑΝΟ    
 
2008-06-17

 

Για το τριήμερο των γιορταστικών εκδηλώσεων του Αγίου Πνεύματος ή γα την γιορτή το Κατακλυσμού όπως συνηθίζεται να λέγεται διοργανώθηκαν από του Δήμους των παράλιων πόλεων πολυδάπανες και φαντασμαγορικές εκδηλώσεις.  Ανταγωνίζονται οι Δήμοι μεταξύ τους ποιος θα φέρει το πιο ηχηρό καλλιτεχνικό όνομα και ποιος θα ρίξει τα περισσότερα βεγγαλικά και όλα αυτά για χάριν του θεάματος και προς «ευόδωση του αντικατοχικού αγώνα που διεξάγουμε.»
ΝΥΝ  ΥΠΕΡ  ΠΑΝΤΩΝ  Ο ΑΓΩΝ 
Επέλεξα ενσυνείδητα να μεταβώ και να παρακολουθήσω τις εκδηλώσεις για την γιορτή του «κατακλυσμού» στην κατεχόμενη πόλη μου την Αμμόχωστο ανταποκρινόμενος σε ένα λιτό με sms κάλεσμα.  
Εκεί, στην καυτή άμμο της χρυσής ακτής έσμιξα με τον ανώνυμο Βαρωσιώτη.  Είδα το βλέμμα του μελαγχολικό, με πρόσωπο σκυθρωπό, αγνάντευε την θάλασσα, γύριζε το βλέμμα στην παραλία, καθόταν στην καρέκλα που βούλιαζε στην χρυσή άμμο αναμένοντας την έναρξη της εκδήλωσης.  Η όλη ατμόσφαιρα δεν ήταν γιορταστική. Τα δάκρυα και η  συγκίνηση κυριάρχησαν στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα .  Τα ρυτιδωμένα από το πόνο πρόσωπα και ένα απέραντο γιατί έμεινε αναπάντητο.  Στη σκέψη όλων μας, ζωντάνευε η βασιλεύουσα των πόλεων.  Η  ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ  ΜΑΣ.  Η εκδήλωση ξεκίνησε με το φως του φεγγαριού.  Τελείωσε μεσ’ το μισοσκόταδο.  Δεν υπήρχαν οι εκτυφλωτικοί προβολείς των άλλων εκδηλώσεων.  Φώτιζαν την εκδήλωση οι ματωμένες ψυχές μας που ζητούσαν λύση και επανένωση και επιστροφή της Αμμοχώστου.  Δεν υπήρχαν οι ηχηρές καλλιτεχνικές φωνές για να προσδώσουν κύρος και οικονομική ευρωστία στους διοργανωτές.  Υπήρχαν όμως οι φωνές Ε/Κ και Τ/Κ που ρίπιζαν το συρματόπλεγμα και ξεκούφαναν τους Αττίλες στον δεύτερο όροφο του γκρεμισμένου «Salaminia Tower.»  Ακούστηκαν τραγούδια και χοροί που αντιλάλησαν στην ερειπωμένη πόλη και την ξεστήχειωσαν.  Ξαφνικά, απέναντι μου το αρχοντικό της Κατερίνας Μαραγκού φωτίστηκε.  Στα μπαλκόνια του τρίτου ορόφου εμφανίστηκαν ένοικοι.  Δεν ήταν η Κατερίνα Μαραγκού ούτε τα παιδιά της ούτε τα εγγόνια της ήταν ξένοι.  Δεν ήταν οι νοικοκήρυδες του 1974.  Η πόλη δεν φωτίστηκε.  Ο αντίλαλος χάθηκε στην ερειπωμένη πόλη.  Δεν υπήρχε ανταπόκριση.  Τα φώτα της πόλης δεν άναψαν.  ¶ναψαν όμως οι λύχνοι της ελπίδας και της προσδοκίας ότι αυτή την ματωμένη πατρίδα, δεν της πρέπει διχοτόμηση.  Στο χέρι μας είναι τον λύχνο να τον μεταλαμπαδεύσουμε, να ενώσουμε πολλές φωνές, να λαμπαδιάσουμε τις ψυχές των Κυπρίων Ε/Κ και Τ/Κ, ότι αυτή η πατρίδα δεν αντέχει άλλο.  Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται στις προσπάθειες που καταβάλλουμε για λύση, επανένωση, να αποβάλουμε τα αισθήματα εκείνα που κυριάρχησαν στο παρελθόν μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ και έφεραν την καταστροφή στην κοινή μας πατρίδα.  Να παραδεχτούμε πρέπει τα λάθη μας.  ΖΟΥΜΕ  ΣΕ  ΜΙΑ  ΚΟΙΝΗ  ΠΑΤΡΙΔΑ,  ΚΑΤΩ  ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΙΔΙΟ  ΟΥΡΑΝΟ.
Γεώργιος  Κ.  Γεωργίου
Βουλευτής  ΔΗ-ΣΥ  Αμμοχώστου

Για το τριήμερο των γιορταστικών εκδηλώσεων του Αγίου Πνεύματος ή γα την γιορτή το Κατακλυσμού όπως συνηθίζεται να λέγεται διοργανώθηκαν από του Δήμους των παράλιων πόλεων πολυδάπανες και φαντασμαγορικές εκδηλώσεις.  Ανταγωνίζονται οι Δήμοι μεταξύ τους ποιος θα φέρει το πιο ηχηρό καλλιτεχνικό όνομα και ποιος θα ρίξει τα περισσότερα βεγγαλικά και όλα αυτά για χάριν του θεάματος και προς «ευόδωση του αντικατοχικού αγώνα που διεξάγουμε.»

ΝΥΝ  ΥΠΕΡ  ΠΑΝΤΩΝ  Ο ΑΓΩΝ Επέλεξα ενσυνείδητα να μεταβώ και να παρακολουθήσω τις εκδηλώσεις για την γιορτή του «κατακλυσμού» στην κατεχόμενη πόλη μου την Αμμόχωστο ανταποκρινόμενος σε ένα λιτό με sms κάλεσμα.
 
Εκεί, στην καυτή άμμο της χρυσής ακτής έσμιξα με τον ανώνυμο Βαρωσιώτη.  Είδα το βλέμμα του μελαγχολικό, με πρόσωπο σκυθρωπό, αγνάντευε την θάλασσα, γύριζε το βλέμμα στην παραλία, καθόταν στην καρέκλα που βούλιαζε στην χρυσή άμμο αναμένοντας την έναρξη της εκδήλωσης.  Η όλη ατμόσφαιρα δεν ήταν γιορταστική. Τα δάκρυα και η  συγκίνηση κυριάρχησαν στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα .  Τα ρυτιδωμένα από το πόνο πρόσωπα και ένα απέραντο γιατί έμεινε αναπάντητο.  Στη σκέψη όλων μας, ζωντάνευε η βασιλεύουσα των πόλεων.  Η  ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ  ΜΑΣ.  Η εκδήλωση ξεκίνησε με το φως του φεγγαριού.  Τελείωσε μεσ’ το μισοσκόταδο.  Δεν υπήρχαν οι εκτυφλωτικοί προβολείς των άλλων εκδηλώσεων.  Φώτιζαν την εκδήλωση οι ματωμένες ψυχές μας που ζητούσαν λύση και επανένωση και επιστροφή της Αμμοχώστου.  Δεν υπήρχαν οι ηχηρές καλλιτεχνικές φωνές για να προσδώσουν κύρος και οικονομική ευρωστία στους διοργανωτές.  Υπήρχαν όμως οι φωνές Ε/Κ και Τ/Κ που ρίπιζαν το συρματόπλεγμα και ξεκούφαναν τους Αττίλες στον δεύτερο όροφο του γκρεμισμένου «Salaminia Tower.»  Ακούστηκαν τραγούδια και χοροί που αντιλάλησαν στην ερειπωμένη πόλη και την ξεστήχειωσαν.  Ξαφνικά, απέναντι μου το αρχοντικό της Κατερίνας Μαραγκού φωτίστηκε.  Στα μπαλκόνια του τρίτου ορόφου εμφανίστηκαν ένοικοι.  Δεν ήταν η Κατερίνα Μαραγκού ούτε τα παιδιά της ούτε τα εγγόνια της ήταν ξένοι.  Δεν ήταν οι νοικοκήρυδες του 1974.  Η πόλη δεν φωτίστηκε.  Ο αντίλαλος χάθηκε στην ερειπωμένη πόλη.  Δεν υπήρχε ανταπόκριση.  Τα φώτα της πόλης δεν άναψαν.  ¶ναψαν όμως οι λύχνοι της ελπίδας και της προσδοκίας ότι αυτή την ματωμένη πατρίδα, δεν της πρέπει διχοτόμηση.  Στο χέρι μας είναι τον λύχνο να τον μεταλαμπαδεύσουμε, να ενώσουμε πολλές φωνές, να λαμπαδιάσουμε τις ψυχές των Κυπρίων Ε/Κ και Τ/Κ, ότι αυτή η πατρίδα δεν αντέχει άλλο.  Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται στις προσπάθειες που καταβάλλουμε για λύση, επανένωση, να αποβάλουμε τα αισθήματα εκείνα που κυριάρχησαν στο παρελθόν μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ και έφεραν την καταστροφή στην κοινή μας πατρίδα.  Να παραδεχτούμε πρέπει τα λάθη μας.  
ΖΟΥΜΕ  ΣΕ  ΜΙΑ  ΚΟΙΝΗ  ΠΑΤΡΙΔΑ,  ΚΑΤΩ  ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΙΔΙΟ  ΟΥΡΑΝΟ.

Γεώργιος  Κ.  Γεωργίου
Βουλευτής  ΔΗ-ΣΥ  Αμμοχώστου

 

 
     
   
  ΝΕΑ & ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ  
   
     
   
       
  ΣΕ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ